Η επιθυμία του ανθρώπου ως δώρο δημιουργικότητας και ως πηγή απληστίας

Κατά την εκρηκτική γέννηση του σύμπαντος υπήρξε μια εκπληκτική σύμπτωση φυσικών συνθηκών, οι οποίες επέτρεψαν να εμφανιστεί η ζωή και ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και εύθραυστο ον, όπως ο άνθρωπος, μέσα σε ένα περιβάλλον που έχει συνεχή ροπή προς τη φθορά και την αποδόμηση. Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο και την τραγικότητα να έχει επίγνωση του εαυτού του αλλά και της φθοράς του. Έτσι, διαρκώς επιθυμεί να διευρύνει τα φυσικά του όρια. Στη γλώσσα της θεολογίας λέμε ότι είναι πλασμένος "κατ'εικόνα Θεού" (Ν. Ματσούκα, Οἰκουμενική Θεολογία, εκδ. Κυριακίδη, 2016, σσ.53-55). Αυτή η επιθυμία είναι ένα δώρο που προικίζει τον άνθρωπο με αστείρευτη δημιουργικότητα και ανοίγει την προοπτική για τη σχέση με τον Θεό, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να επεκτείνει ριζικά τα όρια του ανθρώπου. Αν όμως ο άνθρωπος αρνηθεί τη σχέση με τον Θεό, η ίδια επιθυμία μπορεί να τον παρασύρει στη λατρεία δυνάμεων και εξουσιών αυτού του κόσμου, που δεν είναι παρά είδωλα. Αυτό είναι η "ειδωλολατρία" και συνδέεται άρρηκτα με την απληστία, τη ζήλια, το μίσος και τη βία που βιώνει ο άνθρωπος. 

Εν μέσω του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, στην ταινία Ο Μεγάλος Δικτάτωρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν δίνει μια πολύ όμορφη εικόνα για την πάλη του ανθρώπου να διασώσει την ομορφιά της ζωής και του έρωτα, ενάντια στην απληστία που γεννά την απανθρωπιά του πολέμου.